W. Sebrî      

Bahara rengîn, li chîya yê bilind ,bi rengê xwe, carek din jîyan xemilandi bu.

Li serê chîya belekê berfê, di pishta chîya de jî gûl û rihan vedikir,dev û dor kiri bi behîsht.

 Di destpêka baharê de êdî hirchê ku di qula xwede di xewa zivistanê de raketî bûn, derdiketin.

Teyrên ku chûbun, carek din berê xwe da bu wî welatê delal.Qaz û qulingên kochber li merg û chîmena

û leyleg ku di hat gund zaroka digot hecî  leq leq hatî ye,ser sera, ser chava hatî ye.

 Zozanên welatê me  hîna di bin berfê da bun.

Pez û dawarên gund jî ,di vî demê de di ber zayînê de bun.

"Zivistanê îsal pir direj kir", got Hewes'ê.

Sedîm'ê;

"Erê dîya min, lê xwedê mêrovan ji tifaqan dûr bixîn e.

 Rast e, zivistanê mala mêrovan shewîtand, ew ji derbaz dib e," got bi dil shewatîyek.

Di bin pîyê wê de legana hevîr û hedî bi hedî  dimeshîya û dichu ser tendurê.

 Ji kulfika tendurê ji duyek gran dikishîya û chavê merovan jî tijî hesir dikir.

 Li derva ,ji alî yê golê dengê Balo di hat.

Qîra qîra wî bu.

 "Bawo, bawo Balo chima hers bu ye.!!.

Ji kêra xebera di de?

Dema li berderî, chavê wî li Wehdo ket.. ji wî pirsî.

 Wehdo bi axûrên chava li Sedîm'ê nihirî û got.

"Dîya min tu dawa chi li min dikî.

Li karê xwe binêhêre..

Ma Wehdo li vî gundê zanayê herî mezine ku her tihstê bizani be.

 Dîya min dev ji min berde."

Bi hersî û lerzî serê xwe kir berxe û tew ne got bi xatirê we...

 Bê bersiv hisht Sedim'ê, û chu.

Sedîm'ê legana hevir kishand berxwe û pilê pil kir û got;

 "Xwedê xishtikê li te xe Wehdo. Ma min xeletî kir ji te pirsî.

 Xwedê te û Balo serrast nek e. "

Xemgîn bu.

Ji leganê lepkî hevir girt, hinek ard li ser textê xwe belav kir û dest bi vekirina hevir kir...

Di hêlekî de dilorand û di hêlekî dê ji nanê xwe dipat.

Agirê tendurê wek chîkek shewle di da.

Tirafa agir pir xwesh bu.

Êdî xwîdan li ser enî ya Sedîm'ê ketî bu.

 Bi hûchikê xwe xwîdana enîya xwe paxij kir û carek din ji leganê hevîr girt û li ser text  nanê xwe vekir.

 Di wî demê de ,di destê xwe de gopalê xwe ,apê Usiv ket hundir.

"Sedîme ya min, nîvroya te bi xêr.."

"Xêr silamet apê Usiv, kerem ke."

Apê Usiv chok da erdê û ji berika xwe pakêta tutunê deranî ,

dest bi pêchandina cixarê kir.

Dura jî  qutî ya cixara xwe kir berîka xwe û cixara pêchayî jî kir pash goyê xwe û li Sedîm'ê niherî.

Sedîmê zanî ku ew nan dixwaz e.

Got;

" Apo ka ji xwere nanek bistin e. Ger dixwazi ji tere tasek dew jî bînim."

Usiv; got" na."

"Tu ji kerema xwere du nana bi de min.. Cemile jî nuha ji berîyê hatî ye.

 Ez ji bo wê jî nanek bigrim û bichim mal, bashtir e.

Ew sibeh, nuha ji nivro ye ku ez ji mal derketim e.

 Ewê ji min re pevch e.

Nanê xwe girt,kir pashila xwe û got bi xatirê te Sedîme ya min a delal ,bedew...."

(berdewam dik e)    
                                                                                                                      

                                                 W. Sebrî

Dema ku Usiv derket, bi ewtina se ve, carek din berî da hundir.

"Lanet li te û xwediyê te be,tu jî wek xwidî yêxwe gemarî,de here rê ya xwe lo..!!." got ji kuchik re.

Lê ew kuchik , khucik ê Sedimê bu.

 Kuchikek pirchikin û gira gira wî, nahêle ku, Usiv ji tendurê derkev e.

Sedime hinek xeyidî ji pirsên apê Usiv re, lê mixabin insanek bi emir bu Usiv.

Ji bo wî yekê rêz girt û tu thishtek nanî ber zimanê xwe.

Hinek sor bu û ji kelpê xwere got, "qero, qero ka were vir,dev ji ap6 Usiv berd e..!".

Qero, dochik li ba kir û hat ba Sedimê.

" Ka rê, rê bi de Apê Usiv..!"

 Ra bu kerikî nan girt û da khuchikê xwe.

 Dura jî ninge xwe ,da ser ustîyê kelp.

Herweha Usiv jî di berxwede axifî , bi lezî ji tendurê derket, berê xwe da rê ya mal û chu.

Sedîme vegerîya hevîrê ku di leganêda ma bû, xwast biqedin e.

Hinek hevir ma bu. Rabu chu ji kulinê hinek toraq anî û xwast ji mêrê xwere klora toraqê chê ke.

 Mêrê Sedîmê chu bu Gimgim ê.

Shekir û dena cha yê nema bu.

Sedimê karê xwe qedandi bu edî.

Hinek av ji kir demlika xwe. Ewî ji danî ser tirafa tendurê, ku bikel e.

Dura nanê xwe carek din kir leganê, pachek kishand ser, ardê weshîya yî bu, weshand.

 Havliga xwe girt, hinek dev dorê tendurê paxij kir û derket.

Balo jî li taxa yalê golê hîna  qira qira wî bu.

 Pevdichu.

 Xalitê Kerra ji li Gozekê dest bi qîrînê kiri bu.

 Ji buka xwe re, ji Bingolê re xeber di da.

 Sedîmê serê xwe kiri bu berxwe, hedî bi hedî dichu mal.

Di carekî de hilceniq î.

 Serê xwe rakir dî ku Wehdîn e.

Got; "bra yê Wehdîn, ka a vî nanê bi be buka min re."

Wehdîn hers bu di carekî de.

"Ma ez sewîyê berderîya me, tu nan di di min.

 Ez tesdiqa te nagrim.

Navê min Wehdin e.

 Ez birchî diminim, lê destê xwe ji mixanetêre venakim."

Sedime poshmam bu ku, ji Wehdin re ;

'" ka vî nanê ji  buka min re bi be "goti bu.

. Wehdin bi wî hêrsê wî jî  berî da mal.

 Nanê ku Sedîmê xwasti bu bi de, negirti bu.


Dema ku Sedim'ê gihisht berderî ye xwe, li berderiyê  cînarê xwe dît ku Qumrîya yê cacim raxisti ye, herî she dike.
 
"Qumrîyayê got; "Xer bu xwengê, chima Wehdin ji tere hêrs bu."

"Sedîme wegerîya bi dev kenî;

"Dayê Wehdin'ê, dîn e..dîn û dur e. Ma tu Wehdo nasnak î..."

(berdewam dik e)


                                                                                                                      

                                                W. Sebrî

tengasî -3-

Dema ku Usiv gêhisht berderê malê, dît ku hespê wan beredayî ,li berderî disekin e.

Dest bi xebera kir, dema ku chavê wî li Sarê ket.

"Qizê, xwedê mala te bisewîtîn e.

Tu xêrê ji zarokê xwe nebîn î.

 Qizê ma ev chî hal e?

 Tu fedî nak î?

 Tu sherm nak î...!!!

Hesp chima bê hevsar e?

 Chima beredayî ye?

 Nan xenîmê te be."

Dema ku nan got, nanê ji Sedîmê girti bu ,hat bîra wî.

Nanê xwe ji berîka xwe derxist ,

chok da erdê , kerîkî jê kir û chu ba hespê xwe û nan da ber pozê hespê,

 dî ku hesp naxwe, îjar jî ji hespêra xeber da.

"Min di dîn û imana te ga hê. Ez nan didim te û tu naxw î. De bicehenim e."

Ji Sarê hevsar xwast.

Sarê chu hevsar anî u da apê Usiv.

Apê Usiv bi kelegîrî bu, dema ku hevsar ji destê Sarê girt.

Mistefa yê wî hat bîra wî.

 Mistefa Li Alamanya'yê Qeza ya kar derbaz kiri bu û jîyana xwe wenda kiri bu.

Ev hesp dîyarîya wî bu.

Mistefa vî hespê han kirî bu.

Ji bo xatirê wî,ev  hespê han nedihat firotan ê.

 Ji bo xatirê Mistefa, hesp hina li mal bu.

Tu  kesek lê sar nedi bu.

Hezkirina Mistefa û bîranîna Mistefa, bi bu sedemê xwedîkirina hespê.

 Apê Usiv merovek kal bu.

Rûyêk spîh, egalek li serî.

 Zimbilên direj û gopala(chogan) wî her tim di dest da û xeberên ku dikir jî ji dil êshîya wî bu.

 Apê Usiv hevsara hespê ,di serê hespê da wergerand û bir ber dara bî û grêda.

Li wêderê chok da erdê.

 Ji berika xwe, kêsê ya tutunê derxist û cixarekî pecha.

Got ;

"Xwedê ji te ra be, Xizir her dem ,te shad û bextîyar ke Shukrî."

 Tütüna ku Shukrî yê Mihemed da bu yê zer, wek zêr dibiriq î.

Usiv tenik pecha, nedixwast zu biqed e.

Dixwast her dem di berîka xwe de bigerîn e.

 Nishanê gundîya bid e.

 Cixara xwe xwast vêxe, li berika xwe ji bo yê heste niher î, lê nedît.

 Dest kir berika xwe, pashila xwe gerîya lê mixabin ne dixwî ya.

 Banga Sarê kir.

"Qizê Sarê min di devê bavê te ga hê, ji minre chikek agir bin e."

Sarê di carekî de ji cîyê xwe ra bu, ji kûlfikê chikek agir girt û berê xwe da Apê Usiv,

cixara wî bi agirê ku ani bu vêxist û carek din chu hundir.

Ape Ûsiv edî westîya bu.

Ninge xwe direj kir, serê xwe danî, berê xwe da ezmanê sayî, ji cixarê bihnek girt, destê xwe yê rastê kir bin serê xwe, demek li erdê dirêjahî vezelî ya.

Cixara wî vemir î.

 Usiv chavê xwe girt û demek ji xweva chu.

 Bi dengê Kewê shîyar bu.

"Apê Usiv.. "got, Kewê...

"Ji te re loqme, ka bigre.."

Apê Usiv;

"Loqma chî ye, dîya min?"

"Xêre..!."got.

 Kewê;

"Apo welleh, apê Qemer xew dî bu.Min ji loqmê,nîyaz belav kir."

"Dayê ma Xizir, ziyaret tenê dikeve xewa Qemer, tê bîra Qemerê Chichê.

Chima nakeve xewa me..!

Ewlîya, Xizir û ziyaret di vî gundê  de bu ye para Qemer.

 Qemer nahêle ku Xizir bikeve xwa me jî."

Kew kenîya...

"Apo loma nek e..! Apê Usiv ma em chi bikin. Mêrik ji xweda yê xwere yar e." got Kewê.

Ji bin pachê xwe, loqmê yê ku belav kiri bu, parcheyeki girt û da apê Usiv.

Dura jî ji Ape Usiv  xatir  xwast û chu...

Apê Usiv demek du Kewê re mizeykir,shunda dilimek ji loqme Kewe anî bu girt, kir devê xwe

Lê nekarî bixwe ,diranê wî dêshî ya.

Carek din vezelîya..

(berdewam dik e)

                                                                                                                      

                               W. Sebrî

Qemerê Chichê egala wî li serê wî, di destê wî de bêr, li mêrgê coh vedida.

Kevirên ku ji sûrê ketî bun radikir, carek din di da ser sûra mêrgê.

Qemer insanek delal bû.

Xwedîyê îtîqat bû. Bi bîr û bawerî bû.

"Ya Xizir, ya Gola Sar, Hazir Baba, Goshkar Baba, tu me shelpeze nek î..." got xwe bi xwe.

Xwîdana enîya xwe paxij kir. Di wî demê de ,Lêlê hat bîra wî.

Sebrê ket bîra wî.

Qemer ax kishand. Bêr ji destê xwe danî û berê xwe da Hazir Baba ,dest bi axaftina xwe kir.

Qahir î. Hêrs bû. Li ber xwe de diaxif î.

" Min ji bo te hesrên chava rijand.

Ji bo te dîn bûm ,bi chiya ketim.

Beranê kel min ji bo te kir qurban . Bila qurbana te be ,Xizirê khal.

Lê tu lomên min bibîn e. Lê te ji min dur xist,ez tenê hishtim.

Chima te ez bi serê xwe hishtim ?!

Min chi xeletî kir?

Sebrê, dura jî Lêlê chun ser dilovanîya xwe. Ez mam kokim, feqîr, ketim ber desta.."

Fikirî kûr bi kûr. Lê carek din berê xwe da Hazir Baba û got:

"Hazir baba tu gazinê min efu kî. "

Qemerê Chichê dema ku di xewa xwe de Xizir di dît,

Ewlîya di dît...ra di bû qurbana xwe digirt, berê xwe di da cî yê ku wî di xewa xwe da dîtî bû.

Li wêderê sûr chê dikir.

Êdî zîyaretgaha bîr û bawerîya, di bû ciyê ku gundîya bana xwedê dikir.

Di bu zîyaret.

Axcha Mamê, Nafîya yê, Esmera Alî yê Horê berê xwe di dan zîyareta.

Di bin chengê wana de kate, loqme, kelê xwe li ziyaretê di birîn.

Sehidê Chala Zalmasî, Shêdê Bingolê herweha di xewa Qemer de cih girti bûn.

Qemerê Chichê jî dora wî bi kevir, sûr kiri bû. Ew jî bi bu ziyaretgah.

Esmerê li wederê bana xwede kiri bu.

Ji Mistefa yê xwere mirad xwasti bû.

Buka wî Gerdenê di wî kelegeriya Esmerê'de, lawek da bû Mistefa.

Esmerê navê torinê xwe, bixwe lê kiri bu.

Chima kû lawikên Gerdenê di bûn, lê ne diman.

Ji bo wî yekê bu Esmerê berê xwe di da zîyaret û shehîdan.

Ji bo yê wî yekê bû Esmerê hêsrên chava dirijand, bana xwedê û Xizir dikir.

Loqme di da, Ji Nawalê dikishiya, berê xwe dida Gola Sar.

Dichû ser Gola Sar bi têra xwe digîrîya, banga Xwedê dikir...

Dara ku li ber Gola Sar bu, bi pachê xwe dixemiland, carek din miradê xwe dixwast.

Di vegerê de carek din bi kele gêrî kevirê ziyaretê mach dikir.

Xatir ji Gola Sar dixwast û di hat mal.

Gola Sar li chiyek bilind, li rastê, di pash mergê de chîya, li ber Gola sar da jî bi heshinayî ya xwe merg he bu.

Seyrengahek balkesh û xwesh bu.

Ava ku ji Golê dikshî ya pir sar bu.

Berîya ku Esmer vegere, têra xwe devaru devê xwe  kir ava sar û vexwar.

Esmerê iroj rê ya xwe guherand û berê xwe da ghund.

Dema ku gîhîsht gund.

Dit ku Qemer li pash mala xwede li mêrgê li ber ava cohê runishtiye.

Berê xwe da Qemer, chu ba wî.

Got;

"Dema te xwesh keko."

Qemer serê xwe rakir û dît, Esmere.

Got;

"Diya min ser seran, ser chavan Esmer. Keremke. Tu bi xer hat yî."

Esmerê chok da erdê, li ba Qemer runisht.

(berdewam dik e)

                               W. Sebrî

Dema ku Esmerê chok da erdê, Qemer ji Esmerê re got;

"Diya min tu ji ku tê?"

Esmer:

"Keko welleh ji Gola Sar têm."

Qemer;

"Gola Sar miradê te bi ke dîya min" got.

 Di wî demê de Balo xeber dida û  bi jêrvehildikishiya di hat.

 Qîra qîra wî bu.

"Kero min di dayîka we gaho, hun chima avê li ser min dibirin.

Hey be namusana.

Be serefana...."

Wî jî nedizanî ji kêre xeberan dike.

 Lê ava wî hati bu birîn.

 Ji bê kêfîya xwe, di xeberên xwe de pirsên xirab danî ziman.

"Law av di tapuya bavê wede ye... Hun cawa avê li ser min dibirin. Di wede namus û heysîyet nema ye"

Heyderê Qemer ji mal derket û di ku, Balo diqîre û xeberan dide.

Vegerîya got;

"Kero Balo tu ji kêra xeberan didî, bê namus tu yî, ji xelkêre xeberan nede."

Wî û Balo berî da hev.

Esmer ji cîyê xwe ra bu, wî jî berî da Balo.

"Balo ka bisekinê, Heyder tu vegere, tu Balo ji minre bihêle",got.

Heyder di cîyê xwede sekinî.

Esmer ji wî mestir bu.

 Guhdarîya mezinatî yê, rêz girtin bu.

Tu cudîyatî di navbera jin û mêr de tunne bu.

Esmer gehîst Balo û tu yê Balo kir û pirsên ku nema bu ji Balo ra got.

Balo dengê xwe birî û zivirî, berê xwe da mal.

Dema ku nîzîkî li mala xwe kir, carek din dest bi qîrinên xwe kir.

 Qira qira wi bu.

 Esmer hedî bi hedî carek din bervê Qemer dihat. Dura ,carek din vegerîya berê xwe da Hazir baba, kelê xwe lê birî.

 Tilîya xwe mach kir û da ser enîya xwe.

Di garanê de dengek xwesh û bilind dihat... Ew deng, dengê Rizayê Keera bu;

"delal qurban tu delalîî
tu kulîlika ber baharê...
tu rihana ber zinara,
ra be min bihebin e
ez rewiye ber rêya
dilber heyran, dilber heyran..
nave te nizanim
ji tere dibejim benj ziravê
ka ramisanek bide min
rebenê xwede ji xera de ê bav ê...."

Distra û dihat bervê jêr.

Dengê wî bilind bu.

Pir ji xwesh bu.

 Dilê guhdaran diheland dengê wî.

Esmer hat ba Qemerê Chichê û dura jî, Esmerê xatir ji Qemer xwast û berî da mala xwê.

Heyder banga bavê xwe dikir.

Bawo ka were chay hazir e.

Em li benda tenin.

"Xaltî, xaaaltîya Esmer ka vegere, me chay ji bo te hazir kirî ye, tu kuda terî. Veger e."

Esmerê dî ku Heyder banga wî dik e...

vegerîya berî da mala Qemer.

 Qemer jî hedî bi hedî dihat bervê mal.

 Riza yê Keera nîzîkî li mala Qemer kiri bu.

Strana xwe  jî bi dengek zelal berdewam dikir.

 Riza ku dema ape qemer dit, strana xwe qut kir.

 Silav li apê Qemer kir. Ape Qemer ji Rizar'a got;

"Ka were chay hazire, shusekî chay ya me  vexwe.

Tu nuha westîya yî."

Herdu yan bi hevre berî dan mala apê qemer.

(berdewam dik e)                 

 TENGASÎ - 6 

       W. Sebrî  

Zinarek bilind û mezin hebu li ser nawalê re.

Di ber zinarda xîchikên hurik û di nav xîchikan de jî gûlek sor vekirî bu.

Xortek bi zimbêl, li ser zinar runishtî bu.

Di destê wî de pirtukek hebu.

Pirtuka xwe danî tenîshta xwe, chavên xwe mist da.

Dura jî serê xwe rakir û li hêla din mizê kir.

 Ava nawalê di vî mehê de zedetir dibu.

 Berfa chîya dihelîya, av jî zêde dibu.

Xwishîn bi nawalê diket.

Nawal gelek kur bu.

 Di pishta nawalê de, di hêla din de birek pez dicherî ya.

Lê shivanê pez nedixwî ya.

 Xortê delal chavê xwe da bizana ku derketî bu ser zinar û xwe direjê pela dara mazî ye dikir.

 Zinarek bilind bu, lê bizin bê tirs bu, ra bu ser ningên xwe yê dawîyê û xwast bigehîshe pela darê..

 Dar pir bilind bu.

Ji durve nedixwîya, ka bizin digehisht pela darê a na?

 Dengê shivan di carek de hat.

"Ho ho, deaha deaha, birrrrrrrrr..." dura jî dest bi stranek kir.

Stranek pir xwesh bu.

Xortê delal dengê shivan nas kir, lê dengê xwe nekir.

Ne dixwast stran bê qut bun.

Shivan bi dengek gelek delal distra.

"wey lê dînê chîya bilinde, te nabînim.

wey qurbanê gûl sor bûn e, nachirpînim ,
gûndî
malî bata ser dilê xewka min re
 ne tu dilê nahevînim, nahevînim...

lê lê dînê pezê we zozanê
wee me chirandin, wee me chirandin
wey lê dînê xewkam dora, dor gerandin
wey lê dînê, kechikê gundê
we pir bedewin
xortê gundê me helandin
me helandin wey ...
malino dina min revî
wa direvî ,wa direvî
keleshkofê tu yî rindî
pir bedewî, pir bedewî, gundî
malî ezê dichim
keleshkofê bigrim
ketine orta min û te de
desht û zozan desht û zozan.."

Stran qedîya ,lê wî carek din dest bi stranek din kir.

Strana dinê, berîvanê bu. "Wey lê berîvanêee......"

Bi rastî dengê shivan pir xwesh bu.

 Ji nawalê dengê jinek hat.

"Rizo, Rizo pez bicherîn e. Dura jî strana bistr e."

Dura jî kenîya.

 Helîma Alî Horê bu.

Wê jî dar berhev dikir.

Darê hishk.

Henekê Helîmê pir xwesh bun.

Tinazê xwe jî dikir, carna.

Riza tew deng nekir.

Dizanî ku Helîme her dem bi henekê xwe ye.

 Xortê delal li seata xwe niherî ,dem gelek derbaz bi bu.

Ra bu pirtuka xwe girt, kir bin chengê xwe û ji zinar pêya bu.

 Ew gula ku vekirî bu pir xweshik bu.

 Chu li ba gûlê sekinî, lê nihirî qemîsh nebu jêke.

Got;

"Gûl li chîye xwe xwesh e"

Gullên welatê me her dem binha merova fireh dik e.

Dura ra bu, bervêjêr ,da ket.

Xich ji ber ningê wi giller dibu, disheqit î.

Dixwast biche ber ava nawalê.

 Pezê shivan dikishiya bervê Kort'ê.

Helîme hina di pishta Berojê Jarî de dar kom dikir.

(berdewam dik e)
w.sebri
 

W. Sebrî     

Li derva hurik hurik shilî dibarî.

Phiska shilîyê li pencerê dixist.

Dura dibu dilop û li ser camê ve dihat xwarê.

 Di sheva derbazbuyî de jî gelek baran ketî bu erdê.

Li derva ava shilî yê li erdê bibu gol.

 Nûha jî xanî yê malê dilop dikir.

 Nazê rabu tasek girt û da ber dilopên shilî yê.

 Chima ku  li xanî jî ji dilopên shilî yê av gol bibu.

Di chalek de li erdê gola shilîyê, li derva jî berdewamî ya baranê hebu.

Ji Nazê re ji bi nifir kirinê rehet bun ,wek parek  ketî bu.

Nazê ji qehran re û ji bêkefîre, cardin dest bi nifirên xwe kiri bu.

 Dema ku tengasî chê di bu, Nazê jî dest bi nifiran dikir.

"Heso xwedê te nehêle, Uso xishtik li te keve,

 Memo tu xêrê ji can û cesedê  xwe nebîn î,

Xacho Gola sar te nehêle, Axchê agir bi mala te keve, Gûlê tu dergusha hurik tu car li ber pesîra xwe nebinî..... "

Herweha nifirên wî direj di bu,dawîya nifira jî tu car nedihat..


 Di dema îroj de jî xanîyê wê dilopan dikir, lê kesek ne li mal bu,ku arikarî yê bik e.

Nazê jî nifirên xwe li wana dikir.

 Ger ew nûha li mal buyana, nifirê Nazê hina zêdetir ji bo wana wê yê berdewam bikirana.

 Lê nuha tenê merê wî li mal ê.

Ew jî nikare rabe ser pîyan.

 Nexweshê salan e.

 Di cîyê xwe de tew  nikare biliv e.

 Bê hal e, bê qewet e.

 Bîrîndar e.

 Her tim dest û serî lê dihece.

Lom jê nabe.

Lê car he ye ku ew ji li ber nifirên Nazê dikeve.

 Ji nifiran, para xwe qasê xwe digre.

 Nazê ji derdê xwere, chixwas nifiran bike jî pir xemgîn e û dil tenik e.

Jinek delal e.

Ev bu bist sal ku wê xwedîye merê xwe kirî ye.

Bi kefchîyan nan daye mêrê xwe. Qayitê wî kirî ye.

Destên wî mist daye û hîna jî mist dide.

 Radikê, wî li ser xwe dide runishtin ê.

Deste wi digre, digerîn e.

Destava wî digre.

Shîkalên cahvên wî bi destên xwe paxij dike.

Mêrê wê, ev bîst salê ku di nivînada serpisht radiz e.

Tu carê wana nekarî ku mezinê malê li ser dixtor û tabîban bigerinin.

Ji nezanî û feqîriyê bu sedem.

 Ji bo yê merê xwe chu, li ser ziyareta gerîya.

 Bana Xizirê kal kir, bi shev û rojan.

Qurbana xwe ji bo Goskar Baba kir.

Gerîya, bana wî kir.

Carek jî chu bu ser Hazir Baba ,li wederê ji banga xwedayê xwe kiri bu.

 Lê ji wan gêrî û duhayên wê, disa jî mêrê wî tu shifayek nedîti bu.

Naza feqîr jî edî dest bi nifira kiri bu.

Chima ku ji bîr û bawariyan tu berjewendiyek nestandi bu.Xêr jê nedî bu.

 Ne Xizrê kal gehîsti bu bangwazîya wî û ne jî zîyareta duayên wî qebul kiri bûn.

 Li gund ji wê ra cazu dihat gotin, Naza dîn, Naza cazu ... Lê Nazê ne dîn bu û ne jî cazu bu.

 Nazê jinek delal, jinek chê, kebaniyek malê bu.

 Herdem destê xwe dirêje ketîyan, ûstixwaran dikir.

Ji kerîya nanê ku dixwar, dida feqiran, kemê ku edî zêdeyî li bejna wî nedihat, wê dida cinarên belengaz.

 Ji nanê dipat, dida rewîya... dida teyrên berderî.

Lê êdî nedichu ser zîyaretan. Dev ji zîyaretan berda bu.

Tenê navê wana di nifiranda bi kar danî.

Emrê Nazê ji pencîyê derbaztir bu.

 Merê wî Kamil 15 sal ji wî mestir bu.

 Lê Nazê ji mêre xwe Kamil pîrtir pîr xwîya dikir.

Nazê rabu chu ba mêre xwe Kamil, dest da ser enîya wî û gêrîya;

"Xwedê chima halê me nabîne,me chî qisur kir,xeletî yên me chî bun? 

Lo tu chima deng nak î ? "

Enîya sar di bin destê Nazê de, Nazê xwe bi xwe, bi axaftin bu.

 Deng ji Kamil hati bu birîn.

Lê Nazê nedizanî ku Kamil chuye ser dilovaniya xwe.

 Nazê hem diaxifî, du axaftinêre jî, ji bê dengîya mêrê xwe re dest bi nifira dikir.

"Kamil xwedê qe rehetîyek  nede te,

Kamil te mala min shewitand, Kamil te em shelpeze kirin, Kamil Xizir qebul nek e...

Kamil , Shedê Bingolê te ji cîya raneke.

Tu xerê ji can û cesedê xwe nebîn î.... "

Lê xwîyê Kamil bu. Kamil tu car bersiv nedida nifira.

 Guhdarî dikir hima bi tenê.

Nuha ji Kamil bê deng bu.

Chima ku Kamil edî nedijîya.

Kamil mala xwe barkiri bu ji vî dunya yê.

Kamil mirî bu.

Mirî naxifin.

Mirî ji vî dunyayê nî nin.

Kamil pir kishand.

Kamil ji ter û tezetîya xwe fahm nekir, tu tahm ji jîyanê negirt.

Ne Xizir Kamil dit, ne jî ewlîya û zîyaretan derdê Kamil careser kir.

Kamil emrê ku di nivînan de derbaz kiri bu, carek din di nivînande da bu.

 Emrê ku chuyê, edî venagere shunda nayê.

Naz axifî ,lê Kamil nedibihîst.

 Li derva baran dibarî. Ne wek phiskyek davit.

Shilîyek giran dest pê kiri bu.

 Ewrên resh dichiluskî. Gurin bi ewran keti bu.

 Biruskê davit carna...Shirqina ewran bu li derva.

Ba jî derketi bu. Bi bayêre dilopên shilîye li camê diket. Shirqin bi camê dixist.

Nazê;

 " Lo mêrik tu birchîbuna te he ye a na ? "got.

Ji Kamil bersiv negirt. Qahir î.

 "Naxwî ,nexwe. Xenimê te bê.." got.

Ra bu chu kulîne ,ji Kamil 're nan bine.

Lê Nazê nedizanî ku mirî nan naxwin.

Ne dizanî ku Kamil edî nikare nan bixwe.

 Nazê, nedizanî ku Kamil edî tu car nan naxwazê ji Nazê.

Ne ji birchîtîyê, lê ji bê dengîyê ,bê dawîyê yê.

 Nazê chu  ji kulînê toraq û kerîyekî nan anî.

"Ka rabe Kamil, min ji tere kerîyekî nan anîye."

 Dest avit destê Kamil ku ra bike.

Kamil  ra nedi bu.

Ser pisht di ket ,dema ku Nazê wî radikir.

 Nazê, nedizanî chi bêje.

Hêrs bu;

"Lo nan xenim bîyo. De ra be. Tinaza neke ji min kokime,tu ji min chî dixwazî mêrik...!!?"

Nanê ku ani bu danî erdê û chu li ber pencerê runisht û ponijî.

Dura serê xwe rakir û li derva mizê kir.

 Dî ku Kerîm ji wêda tê.

Berî da derî. Derî vekir, banga Kerîm kir.

"Kerim ez qurban ka were arîkariya min bike.

Apê te Kamil xeyîdî ye, dikim nakim ranabe,ez radikim lê ew xwe serpisht

davêje.

Ra nabe.Mala min ji deste xernedîyo xira bu.

Min ne roj dît ,ne jî xêr.

Emrê min bi vî halê  xirab derbaz bu chu...!!"

 Kerim ;

" Metê ka bisekine, ez vî bizinê bikim gomê, hima ezê bêm."

Nazê derî da cî û hat hundir.

Kerîm bizina kulek  a goshar kir gomê, derî da cî û berî da mala meta Naz.

Meta Naz li ber pencerê li benda Kerîm bu.Bi pile pil bu.

 Shilî dibarî li derva , shilîya biharê.

Ewr digurîyan, ewrên baharê.

 Biruskê davit, biruska baharê.

 Li derva rengê baharê, di hundurda bê dengî û shîn di dorêde bu.

Shîn û bihar bi hevre bu.

Tengasîya jîyanê li derva ,bi navê biharê, di hundurda jî destpeka shînê bu.

Kerîm ez heyran dereng were. Jiyan shînê qebul nake.

Kerîm bavê min dereng were. Naz mirinê qebul nake.

 Kerîm xortê delal Mirin nayê qebulkirin. Ka hedî bi hedî were.

Kerîm bra mirina feqîra barê giranê, bila kes pê nehese....

Ka here ningê bizina xwe dermanke. Dereng were.

 Lê Kerîm wayê hat .Dengê ningê wî ji berderî tê. Wayê dest avit derî.

"Metê xêr e.. " got, Kerîm.

"Bavo, apê te Kamil xeyîdîye, dest davejim ra na be.

Nan naxwe. Ka tu dest bavêje, ji kerema xwere rake. Ez kerîyekî nan bidim " got.

 "Xwîyê apê mine,bila tade li te neke..Apo dema te xwesh.Tu chawa yî ? Apê Kamil...

"Apo ka rabe lo, meta min nexeyîdin e.. " got  û dura  bervê apê Kamil chu.

 Dî ku apê Kamil di xewa shirînde ye. Bê deng e.

 Goyê xwe da berdevê apê Kamil, destê xwe da ser enîya apê Kamil.

 Dî ku Apê Kamil chuye ser dilovanîya xwe.

 Chu hembiz bi meta Naz 're anî.

Bi kelegêrî ;

 "Mete serê me sax be. Apê min mirî ye, metê. "

 Herduyan dest bi girînê û shîne kirin.

 "Mirin dîya te bimr e.." got, Kerim.

(berdewam dik e)
                                                                                                                    

W. Sebrî

W. Sebrî

W. Sebrî

W. Sebrî