|
Koçer
şivana berxan bû
Dotvana miyan bû
Koçer
bêrîvan bû
Xew
nedizanî bi tariya ezman re radibû
Di
nav giyayên rengîn de mezin bibû
Koçerên Diderî li heremê bi nav û
deng bûn
Dewlemêndiya herî mezin
Xwedî
hesîyet bûn
Zivistanan li Findiqê, li Mişarê, li
Hezexê rûniştvan
Parastvanê kozan
Ji
biharê heta payîzê
Li
Şaxê, li Westan, li Xîzan û Miksê
Xwedî
waran bûn
Rûniştin, jiyana bicîhbûyî
nedizanîn
Ew
koçer bûn
Koçerên Didêrî, Mamedî, Garisî
cîranê hev
Ku
pîvok û belguzar derdiketin
Koçer
ji rêketinê re amade dibûn
Koçerê, zivistan li malên koçeran
Li
deşta Sêrtê diborand
Pezê
xwe re diaxivî
Alif
belav dikir
Gom
paqij dikir
Maf
belavan bû
Koza
wana herî mezin li ser rîya newala
Qeseban cîh girtibû
Riya
Kezerê, riya Helenzê, newala
Canikan
Zinarên Bilorîsê, newala Hetran,
Kendên Botan
Ew wê
re bibûn ciyê gurz kirina nergiz û
kerengan
Berfek belek bû ew, di mal de nedima
Koma
qîzan çêdibû
Her
roj hêlek bajêr, bo giya
berhevkirinê vedibû
Kendalê Eynbaran ciyê govendê
Şilî
û herî ji wan re ne xem
Kirêjî ji wan re ne dûr
Wek
heval bûn
Koçerê westandin nedizaniya
Li
pêşiya komê bi lez û bez bû
Pîvok
dihûnan, datanîn ser serê xwe
Bi
xwestekek mezin şa dibû
Ku
zozan hatin qedexe kirin
Di
bin germa bajêr de bedena wê giran
dibû
Germa
havînê û mayina bajêr
Koçer
hîn nebibû
Bi
hêrs rûdinişt, radibû
Zozanên Şaxê, xewnên wê dixemilandin
Ku
zozan hatin qedexekirîn
Germê
keriyên wan jî, nexvaş kirin
Koçeran pez firotin
Koz
jî kon jî wêran kirin
Feqîriyê re dest li ba kirin
Mabûn
bi hesrata penîrê sîrik û nivişkê
Dagirkeran bi zanabûn aboriya
koçeran ser û bin kirin
Koçerên bê sînor birçîbûnê re teslîm
kirin
Digotin yên ku sîxuriya me nekin
Bila
ji birçiyan bimirin
Herdem dagirker ji xwe re li
alîkaran digerin
Nikanin bêparazvan nav bajêr de
bigerin
Di
her malêk koçeran de sî, çil kes
hebûn
Di
roje de bi 50 nanî ter nedibûn
Ew
xebatkarbûn
Xwendin û nivîsandin nizanibûn
Gora
xwînxwaran ew bê kes bûn
Salên
borî teyrên azadiyê xwe gîhandibûn
zozanan
Kon
lê vedabûn
Koçer
hedî hedî bi çanda netewî ve germ
bûn
Şaşikên serên wan bi pirsên giran
lerizî bûn
Siûda
heri mezin
Koçeran ew teyrên serê zinaran
dîtibûn
Li
wan û xwastekên wan biyanî ne bûn
Koçeran dixwastin derkevin zozanan
Bigêhêjin mêvanan
Xwînmijan hesinên qedexekirinê
danîbûn ser rêyên wan
Bi
bîryara dagirkeran
Xeyalên koçerê li deşta Sêrtê man
Koçer
hem dimeşiya, hem difikiriya
Di
bin wê germa zuha de gavên sist
davitin
Wê
femkir ku
Ew û
keça dagirkerekî, ne wekî hevin
Dadgehan de ne yek in
Mafên
mirovan bo hinan belav dibin
Ew
hin jî qîz û jinên dagirkeran in
Her
ku çavsoran di bin emrê serleşker û
polîsan de
Erîşê
ser gom û malan dikirin
Çek û
darên li bedenên xizmên wê diketin
Birîn
lê vedikirin
Zilmê
deng dida
Lemên
jinan, kemaxê zarokan reş dibûn
Tiliyên birîndar bi rojan ve nedibûn
Hember rewşa rojane
Tişt
û hestên pir xwezayî di bedena wê de
zîldan
Kulîlkên bi rengîn vedibûn
Li
xwediyê çekan û daran kift kir
Kiftek pir xwezayî bû
Koçeran heta êrîşan, qedexetî
nizanibûn
Xweza, diza û dida
Wan
kom dikir, didan hevdu û dixwarin
Qedexê li wan giran dihat, rewşê
ranedikirin
Xewn
jî nebûna, agirê evîna zozanan sar
nedibûn
Bihar
diboriyan
Bê
heliz, bê berf mabûn
Di
ser de, ew êrîşên li ser malan
Belavkirina zad û tiştan
Perçekirina nivîn û mînderan
Bedenên jar di bin erîşên çav
birçiyan de diman
Erîşvan tenê bi hin xwastekan
nediman
Xeberên xirab û lêvên lerizî bi hev
re hewl didan
Di
nav malan de tirs û dijûn belavdibûn
Zarok
di bin tirsê de mabûn
Bejn
nediavêtin û mezin nedibûn
Hesyeta Koçerê, hesyeta malbatê
diket bin lingan
Hewar
û qîrînî ji malên wan dûr nediman
Tirsa
ku neçîrvanên seriyan belav dikirin
Di
giyana mirovan de cîh vedigirtin
Mamê
Koçerê bi darê zorê ji malê
derxistin
Heşt
zarok û hevala wî jê dûr xistin
Apê
nekaniya bi paş ve vegere
Xatir
jî nexwastibû
Xwîna
firnikên mamê
Dest
avitina qîz û jinan
Qîrînîya zarokan
Hewar
Potînên ku di nav heriye de, li ser
piştên mêran geriyan
Alîkarî xwastina qîzan
Wêneyek herî xirab
Nedikaniya ji bîr bike
Hestên neyartiye pê re çebibûn
Dijminatî kûr dibû
Ew bû
guvahik, bê dengbû
Nav
bê dengiyê de ma bû
Zuva
xeber nedabû
Ne jî
pirsvan bû
Wê êş
dikişand
Û
rewş qebûl nedikir
Şev
ker derbaz dibûn
Bê
deng bang û qîr dikir
Di
dawiyê de fêmkir
Dagirker xwe mezin û xwedê dibînîn
Bê
gorî namînin
Heta
wê rojê meleyan gotubûn
�Xwediyê biryarên
herî mezin, xwedê ye�
Ma
xwedê jî dagirker bû?
Çima
hember zilmê bêdeng ma bû?
Digot
�hey xwedayê mezin, te çima ji me
re ev jiyan maf dît?
Te
çima xirabî amadekir?
Çi
xirabîya kurdan gihîşte te?
Me bi
te çikir ?
Hey
xwedêyo!
Çavên
te kûrin
Cemseyên kuştinê yek û yek ber malan
de diborin
Te
tenê bo netewa min nivîsandiye xirab
bûyîn û mirin
Bedena çarde salî ji tirsan
dileriziya
Bê
deng mabû
Di
mehê de careke mala wan serûbin dibû
Wê
xwe û dewletê bi vê zilmê ve yek
naskiribû
Di
mejiyê wê de darê zorê, xwîn û
rêveberîya bajêr hevalê hevbûn
Li
malan bi hev re dibûn mêvan
Ew,
ji qîrînî û dijûnên êrîşkeran
agahdar bû
Êrîşvanan digotin �Dadgeh jî,
parêzvan jî, em in
Bahsa
vekheviyê mekin, belav bin�
Zarokan qîrînên dînbûyî û kezeb
qelişandinê bilind dikirin
Bedenên alîkarxwaz xwe nedirgitin
Bi
xwe de gû, mîz
Bi
destên herî û rêx
Dayikên xwe hemêz dikirin
Her
ku kêr li balîf, berikan diketin
Jin
bi janek kûr li şunên xwe badiketin
Dilopên xwînê li dîwarên menzelan
diketin
Koçerê navê neyartîyê bihîsti bû
Eşîran, malbatan dijminiya hevdû
dikirin
Tol
ji hevudu digirtin
Hember hevdu ala teslim bûyînê
ranedikirin
Kurd
li hevdu nediboriyan, ji hev re egît
bûn
Wê
fêmkir ku neyartiya kurdan û
biyaniyan ne yek e
Merî
nikane bi rehetî guhertinê nav
civata me de çêke
Zexmiya tirsê nav malbatan de xwedî
cîh
Giraniya tirsê qet belav nedibû
Loma
tenduristî ji xirab bûnê re amade
bûn
Zarokên di zikan de dimirin
Mêr
kûd dibûn
Mirovan ji hevdu guman dikirin
Ewrên
gumanê di nav koçeran de belav dibûn
Hinan
giliyê xizm û cîranên xwe kirin
Sîxûran hesyet nehesibandin
Koçerê dîtbar bû
Simbêlên cîranên wê, bi tiliyên
xwînî, ta bi ta hatibûn kişandin
Şaşikên serê mirovên wê avêtibûn
Nav
zibil de werdabûn
Mamên
wê bi lêdanê birîndar ketibûn
Meriyên wê di dest dijmin de, dîl
bûn
Li
zozanan komek merov bi hev re
kuştibûn
Zarokên ber singên dayikan bibûn wek
goka ber lingan
Wê
terora terörîstan dîti bû
Ew
şahadek bê deng bû
Wê
lerzandina li tirsê
Wê
nalînên êşê
Wê
tenêbûna kurmancan
Wê
madên êrîşkeran
Wê
lêgerîna sîxûran
Wê
bertîlên peydakirina caşan
Wê
tirsa xwediyên zilmê dîti bû
Ew
guvahik bê çalekî, bê deng û xwedî
tirs bû
Dem
buhorîn
Hedî
hedî li şûna xwe rabû
Got
�bes e, bes e
Heta
kîjan demê ez ê bibim şahid
Ez vê
rewşê
Ez
dagirkeriya xwedê qebûl nakim
Ez ê
ji vir şûnve bi dengê bilind bang
kim
Bes
e, êdî şerm bikin
Zilimkar bi xuyan mêr in
Ji
der ve xuyakirinê ve wekî me ne
Xwediyê çalekiyên hovî ne
Nizam
ji ku derê hatinê ?
Ez ê
heta kîjan rojê bi tirs û hêrsê
bilerzim?
Hezkirin û nefret zike min de şer
dikin
Êrîşên hovane ji min re pirsan zêde
dikin�
Koçer
hedî hedî ji xewa olî hişyar dibû
Bersîva �leşkerên roma reş � dîtîbû
Dijiya, didît, guvah bû
Hêrs
wê re amade dibû
Hestên wê yê kedî kirî ji bin ve
xirab dibûn
Newala Qesaban nêzîkê goma wan bû
Çîrokên miriyan di nav bajêr de
belav bibûn
Giran, giran heyraniya wê bi wan re
çêdibû
Ew di
çavên xwe de bilind dikirin
Dil û
çavên wê, wan êrîşên hovane qeyd
dikirin
Baweriya wê bi mêvanên newala
Qesaban hatibû
Hember bûyeran matmayî mabû
Bin
barê rastiyan kûr kûr dileriziya
Ne
got �min çi jê ye�
Bê
hal nema
Xwirtbûnê, bê tirsiyê, fedekariyê
Wekî
dilopên şiliya adarê bedena wê hemêz
kiribûn
Xwendin û nivîsandin nedizaniya
Ew
bispora giyayan bû
Wê
sosin, pung, zibil û şîr bîn dikir
Gora
edetên koçeran gulîyên serê xwe bi
cemedaniyê xevdikir
Hatibû dinê şunve
Heskirin wê re rêheval bû
Nefretê bi êrîşên xirab dilê wê de
bejn dabû
Loma
temaşevanek bi hêrs bû
Tava
Mezrabotan pêt bi pêt bajar dimalist
Riyên
li neftê av berdidan
Dora
êvaran siya daran dibûn mîna
cinawiran
Dixwastin bînê bidin û bigirin
Çêlikên hêlînan ji bê aviye dimirin
Li
çiyayên Botan dûman
Nûçeyên girtin û mirinê belav dibûn
Her
havînê kesên li deşta Sêrtê, germa
çil û pencan dijmêrin
Dîwarên bêton germiyê vedigerînin,
dibiriqînin
Segên
birçî kefşilên xwe diherikînin
Nav
qirşan de tiştên genî bûyî dikolin
Gora
xwe xwarinê dibînin
Çûçik
dev vekirine
Bê
hal in, dayîk dihêjînin
Lêvên
zarokan bê av mane
Wekî
erûga sor qelişîne
Çîrên
zerdaliyê ne
Seriyên rût , perçemên ser eniyê
Bê
kumik bin tîrêjên tavê de ne
Ava
Botan xwe dike bûkeke pir narîn û
giran
Germ
e, masî di nav de bê hal
Ava
Kezerê kêlekên bajêr dimalisiyan
Kolanan qirşûqal û zibil bîn didan
Siwar
û peya herdem komên rixê li dora rê
dibînin
Mangeyên bajariyan bê xwedî ne,
çavan li sergoyan digerînin
Golikên xwe bi şîrên vîrisû
dimêjînin
Nexwaşî belav dikirin
Nişteciyên bajêr rastî ferq
nedikirin
Giyayên deşt û kolanan rengê zêrîn
girtine
Bi
hevdû ve zeliqîne
Tava
sibê çawan dibiriqîne
Toza
nav bajêr bi heft rengan dixemlîne
Li
çavan hêstirên şor tîne
Bin
tava nîvro de kes nikane li der ve
bimîne
Jina
elimî ser bedena xwe de sîwanê
digerîne
Gora
perverdekirina xwe çareseriyê dibîne
Hemû
candar westiyane
Tenê
elîkopter deng didin
Bilind û nişîv dibin
Balafir di firaniya kûrbûnê de ne
Fîşek
li ezmanê Botan govendê de mane
Beden heta kûrbûna navikan tî bûne
Candar hêviya şevanî ne
Hûnikiya şevan
Ciyên
ser banan
Xeberdana bin stêrkan
Bayê
nîvsar
Havîn
dikir wekî bihar
Hinan
gindor, hinan qetik û zebeş dixwar
Tava
germ, wekî beroşek şîrê tirş bi tenê
bûna xwe ve berdidan
Hember tenêbûna wê bê xembûn
Koçeran çavên xwe nav jiyana
delaliya kûvî de wekiribûn
Dîtinên wan, nerînên wan ne zêde
kûrbûn
Salên
wan rêya koçeriyê de diboriyan
Dawiyê de zû diketin, piştên wan xûz
dibûn
Kal û
pîran bedenên xwe yê jar, çilmisî li
herdê dikişandin
Bi
alîkariya neviyên xwe ji ser
mînderan radibûn
Tenê
giranî û rêveberiya xwe
Nav
malê de wenda nedikirin
Gora
bikêrhatîtiya şexsan kar
bilavdikirin
Merî
li hev bê silav nediboriyan
Bi
hebûn û tunnebûna yên dora xwe
dihesiyan
Zarokên nîv birçî ber goman
digiriyan
Hêviya dayîkan piştqoç diman
Jinên
xebatkar di bîna jajiyê de, henek bi
hevdû dikirin
Bişkovên pêsîran vedikirin
Bi
destên qirêj serê çiçikan radikirin
Zarokên li sedema gîrî bêhal mane
Bi
hêrsê çiçik gez dikirin
Dayikan bi qîjîniyê ew ji ber singan
dur dikirin
Nav
jana dil de dest radikirin
Koçerê merî, sewal û xweza heskirin
Bi
gotinên mezinan pîvanên rêz,
dostbûn, bawerî hînkirin
Di
encama êrîşên ser kozan û ser malan
Wê
wêneyên hovî dîtibûn
Femkirinên, armancên êrîşkeran ferq
kiribûn
Ew
xwedî hêz bûn
Ew
xwedî çek bûn
Ew
xwedî tirs bûn
Bi
zexmiya tirsê devxwûniyên,talanvanên
bajêr bûn
Mîna
girtiyan nav makaran de mabûn
Bilindiya, zexmiya êrîşan
Tirsên wan nîşan didan
Encama xewnên xwirab de nav xûdana
zeliqî de diman
Çekên
camêran bin balîvên wan de
Bi
têyrokên tirsê radiketin û radibûn
Ew
bîyanî û xwadiyên hêsabên xwirab bûn
Koçer
xwediyê delaliyek kûvî û tazî
Alê
din ve gora zanîna xwe çavdêrvanbû
Dermanê dest û rûyan ji wê gelek dûr
bûn
Delaliya wê bala bajariyan dikişand
Li
ser xwe bû
Jîrbûna ku jiyana koçeriyê wê re
dabû
Bi
rastî û baqiliyê hatibû neqiş kirin
Nav
rîşiyên cemedaniyê de xezala xemilî
Bi
tezebûna ezebtiyê mabû
Koçerê biryara xwe da
Got
�ez ê bê maskê bijîm
Mîna
teyra zozanan bê sînor bimînim
Nav
dest û lingên cilxwîniyan de namînim
Ew bo
dest avetinê bedena min a sax
nabînin
Bila
bi hêviya hêviyan bîmînin�
Kom û
kuflet, hemû bi hev re ji xwediyê
maskeyan ditirsiyan
Xwîn
bibû mêvanê çavên wan
Tasên
bi ava sor tijîkirî
Di
bin maskeyan de dibiriqiyan
Koçerê hedî hedî armanca xwe bi
xwirtbûna xwe çînik kir
Xwastekên xwe ji hevalên xwe re
vekir
Bin
êrîşên ber rû yan de mabû
Gef
lê xwaribûn
Dizaniya ew ê zêdetir bima di nav
dest û lepên çav hinaran de
Axayê
eşîrê jî mabû bin çanda xeriban de
Biyanîtî bo jiyana koçeran dawet
dikir
Digot
�Şûna kiftanan bila jin paçên reş li
xwe bikin
Ciyê
cemedaniyê belek de, reşiya tarî ser
pore sîm de kin�
Bajêr
de mêr hînbûbûn li qehwê rûniştinê
Dûmana ciqarê bilind dikirin
Heta
nîvro serên xwe ji balîfan
ranêdikirin
Bedenên kurt û dirêj bi pênîrê
sîrik têr dikirin
Gelek
şerm bû!
Loma
germa havînê de pêsîra kincên xwe
venedikirin
Bi
şepqeyên şeş koşe ruyên kehweyî
hûnik dikirin
Xwe
nav çaketên rengîn de ba dikirin
Jinan
karên nav malan dikirin
Tûrên
wan li paş stû, bi lezî dimeşiyan
Heta
ku tav bilind nebibû
Dixwastin karê xwe xilaskin
Li
sukê berhemên pêz difirotin
Alê
dinva kêmasiyên malê digirtin
Bi
tiliyên qelîşî pere dijmartin
Ku
firotuna mast û şîr xilas dibû, bi
rê diketin
Vê
carê hêla malê ve dibeziyan
Jinên
koçer bibûn firoşvan
Bi
biryara axayê eşîrê
Kolanên Sêrtê hedî hedî jinan re
hatin qedexekirin
Ser
kolanan mêrên bê kar moriyên
tizbiyan dijmartin
Jinên
xwedî kiftan bi çarşefa reş man
Gervanên zozanan
Nav
odeyên bêton de diman
Weki
girtî bûn
Rûniştin wan re biyanî bû, hîn
nebibûn
Ew
jin ku tariya sibê de radibûn
Bêrîvaniya xwe dikirin
Heta
konan barê xwe pişt dikirin
Ku
dereng bimana lêdan dixwarin
Êrîşên mêran wan re biyanî
nedihatin
Elimî
bûn
Axayê
eşîrê digot koçerî xilas bû
Jinan
re jiyana jinên ereb mînak bû
Perde
li ser rûyê bajariyan ranedibû
Keça
koçer re çanda ereban biyanî bû
Morala wê xirab dibû
Axayê
eşîrê di mal de palda
Emrê
rêvebirina jinan bi xwastekek mezin
da
Gora
ereban jinên koçer gelek azad bûn
Ne
xwediyê ber rûyan bûn
Emrê
ber rûyan axayê Didêran da bû
Gotin
dimeşiya, ranêdibû
Çima,
li kê, jinan delaliyên çav û birûyan
Lemên
ku wekî sêvan dibiriqiyan
Wan
dê li ku xew bikirina
Çima
bibûna xewkervan ?
Wê
rind fêm dikir
Di
mayîna nav bajêr de xwediyên
maskeyên reş
Çanda
ber rûyan
Malên
wan dagir dikin
Digot
�Qey ez dikanim hember tiştên biyanî
derkevim?�
Meh
borîn bû adara nod û yekan
Di
bajêr de hember dagirkeran çalekiyên
xurt çêdibûn
Gelek
girtî hebûn
Meriyên girtiyan û welatparêz, bo
greva birçîbûnê biryar dabûn
Li
mala partiya keda gel rûniştibûn
Bi
sedan kes bo �xwestina serkeftinê�
dihatin
Gelek
jî rêwengî bûn
Rêveberên bajêr har bibûn
Çar
polîsên wan hatibûn kuştin
Bo
girtin û kuştinê li hêcetan
digeriyan
Li
bajarê Botan wekê têlên tembûrê
şidandî bûn
Hêrsdarî digeriya
Govend girtina mêvanan bû hêcet
Erîşkirin
Dar û
cop rakirin û danîn
Gelek
kes birîndar bûn
Berpirsiyar, ji jîrbûn û hêrsa
koçeran ditirsiyan
Wan
jî dizaniya
Koçer
ku bi hêrsê rabin ser piya
Bi
xwirtbûna çiyan êrîşkar bin
Nedikaniyan bersîva wan bidin
Koçerên Diderî êrîşa ser rûniştiyan
nebihîsti bûn
Polîsan ji zû ve rê û dirban
girtibûn
Xebera êrîşê birîndaran ku gihîşte
malan
Qîz û
jin bi darên maziyê rabûn ser piyan
Bi
qîrîn û dijûnan ji malan derketin
Xweş
û nexweş li hev ketin
Dest
û piyên dagirkeran
Bisporên şeran bi çekên giran pêşiya
wan girtin
Jinên
çav agir barî bi hêrsek bê sînor
Êrîşê
ser bisporan kirin
Gef û
sondên tol girtinê dibarandin
Xwelî
li serê mêran bî
Alîkariya, heval bendiya jinan
nekirin
Polîsan darên giran li pişta jinan
diweşandin
Wan
re digotin �vegerin malên xwe�
Meş û
serhildan bi çiyê we
Karê
derve barê me ye�
Jin
nîvê rê de vegerandin
Bê
tirs serketin
Ji
tirsa giran polîsan bi hela malan ve
gav navêtin
Jinan
tirkan re leşkerî nekiribûn ku ji
cemseyê wan bitirsin
Dayîkan digotin �qîz û lavên me
Xweng
û birayên me birîndar in, mirinê em
nizanin�
Dora
nexweşxanê girtine
Yên
ku nêzik bûn jî vegerandin
Êrîş
ser bên kirinê,
Mêr û
jinê govend girtî ji jor ve avêtine
Ew li
erdê ketine
Niha
wekî sêvên pelixî ne
Kî
mir, kî ma, ku dinale ?
Serên
qelişî, ranên şikestî
Çengên xwîn berdayî, qey derman
dikin ?
Ciyên
janê zêdetir vedikin, xweş nakin
Sêrtî
bi rojî bûn
Dema
fitarê
Mexreba êvarê
Bo
êrîşa ser welatparêzan firsendek
mezin bû
Tariya gewr hedî hedî dihat
Hovanî li ser piya bû
Hêlekê ve cop radibûn, dûr û nêzik
dibûn
Hêla
din ve bi qilêşan nîşan li me
girtibûn
Em
sed kes nav du odeyan de mabûn
Derî
li ser me koçkirî
Lawê
minê sê mehî li erdê bê xwedî mabû
Koçera Siloqiyan dîtibû û naskiri bû
Ji
ser minderê rakiribû
Wê ku
xwedîtî nekiriba, di nav lingan de
pelixî bû
Hember vê êrîşê
Koçera bina şelê cara yekemîn
Hember derketin ceribandibû
Bi
jîrbûna xwe, bi darê xwe
Li
ser piyan bû
Xwediyê maskeyan bêhiş û şaş bibû
Pêşveçûyina herî mezin; wê tirsa xwe
avêt
Lerzandina bedena wê wenda bibû
Gihîştibûn serfiraziya bi hev re
hevldanê
Jin
ji dîroka xwe
Ji
dîroka welat bê xeber bûn
Koçerê wê rojê sonda dostbûna
azadiyê
Li
singê xwe nivîsand
Biryara şexsiyetbûnê da
Tayê
bindestiyê bada û biriya
Biryara derxistin û avêtina rihê
bindestiyê da
Kesên
ku wê nas nedikirin
Jîyana kurdan, jiyana wê bi qedexan
hunandin
Bejna
wê bilind dibû
Perda
tarî ku li ber çavên kurmancan mabû
Wê ew
perde dîtibû
Wêneyên rastiyê bi gotinên xwe
dixemilandin
Ewrên
tirsê hedî hedî dûr dibûn
Zimanê wê hindik hindik vedibû
Digot
�Ji îro şûnve ez ê bibêm na, nexêr
Şelandinê, diziyê, zilmê, kuştinê re
bêdeng nemînim
Gelek
tiştan wekirî dibînim�
Ew
koçer bû
Ber
deriyên goman
Ber
dîwarên kadînan, ciyê xeberdayînê
Xeberên xweş û xirab dihatin û diçûn
Bîna
zibil, bîna şîr ji wan dûr nediçû
Mezinên wê ji ramanê ditirsiyan
�Ezbenî�yê re hînbûbûn
Perestiyê re aliman dîbûn
Hinan, baqilan rihên wan standibûn
Mejiyê wan valakiribûn
Gora
wan; xilasker, xilasvan xwedê bû
Baweriya wan bi qederê dihat
Ne
tenê dest belavan, maçîkirina dest û
lingên genî rê de bûn
Guhdarî kirin; hêja bûn û mezinahiya
herî qîmet bû
Bê
dengî, wekî muteberî hat şîrove
kirin
Koçer
bi wan çîrokan perwerde bibûn
Mezinên koçeran ji sexsiyetê dûrbûn
Xadim
û xulam bûn
Dagirkerên hemwelatî
Dagirkerên biyanî ew rê ne dabûn
Gora
wan bi şexsiyet bûyîn, xeberdayîn,
pirsvanî xwastinên xirab bûn
Koçer
ji mafên şexsiyetbûyînê bê xeber
Xwedê
jî dagirkerê herî mezin
Dagirkerên koçeran her dem li ser
piştên wan bûn
Bi
keda koçeran dijiyan
Bê
kar, têr raza, bi kêf
Li
berhemê jî xwedî behr bûn
Koçerên belêngaz ji ramanê
ditirsiyan
Mafê
li hev paykirinê nedipirsiyan
Çawa
hatibûn alimandin, wer dimeşiyan
Koçerê şervanê nav bajêr naskirin
Nêrgiz û Rûken wê re mamoste
Bi
xêra wan li rewşa netewî
Li
dîroka jinan xeberdar
Şervanan re yek li malan mêvan dibû
Fêmkir ku edet û toreyên koçeran
Fêmkir ku edet û toreyên netewî ne
rojanê ye
Qîmet
û qedirgirîya cisnê wê tune
Bi
her alî ve di bin lingan de bû
Ser
şîrovaya dawî bi hêrs ji şûna xwe
rabû
Vegerî got �hevala Stêrk ez sond
dixwim
Ji
vir şûn ve em xebata serbilindiye de
bi hev re ne
Ez ê
netew, hestên netewî, hestên
mirovtiyê bilind kim
Keçan
re riya jiyanek bi hesiyet wekim
Weki
gotina te
Xwastina azadiyê bila ji me re bibî
nasname
Em ê
peymana netewî
Em ê
peymana cisnê xwe bi destê xwe amade
bikin
Bi
keda xwe riya axan bigirin
Axayên polîtîk jî li ser keda xwe
mezin nekin
Min
nedizaniya ku jin di nav xebata
polîtîk de tunin
Mêran
bi zanabûn hebûna wan nedixwastin
Te ji
min re deriyê lêkolînê wekir
Mejiyê lêgerînê amade kir�
Şervanên bajêr wê re bibûn
perwerdekar
Ew
ketibûn şûna mamostan
Xeletiyên çandî didîtin
Fêmkir ku bi gom paqijkirinê
Bi
zibil avêtinê
Nagihêje armancên mezin
Wê re
behsa dîroka jinan hatibû kirin
Li
civata neolîtîk heta vê demê
Jinan
karê raçandinê û çandiniyê kiribûn
Jiyana gerok berdabûn
Mêr
neçîrvanbûn
Gund
hatibûn avakirin
Mal
de, li der ve xebatkar bûn
Jinan
anîn holê
Lê kî
desthilatdar bûn ?
Koçer
bibû pirskar
Bersîvên wê tenê mamosteyên wê
Teyrên azadiyê didan
Digot
�nabe, nabe
Bi
xwedîkirina beranan, bi rix avêtinê
jiyan nabore�
Çavên
wê de pîrozî hatin guhertin
Bi
ramana netewî re hatî girêdan
Nêrgiz, Rûken, Stêrk wê re hemû tişt
Meriyên xwediyê gotinên xwe û zana
Koçer
ji polan bê xeber bû
Mêran
çawa jin xapand bûn
Bi
kîjan kilîtan tebat kiribûn
Fêmkirin, nêzikbûn û hukumdariya
dugelê keşîşan
Ser
navê xwedê, karbidestiya olî
Çawa
bi jinan û bi mafê jinan lîstibûn
Jin
ji têxt, ji rêveberiyê xistibûn
Bi
lîstikên zirav
Wekî
goştê mirdar
Ji
jinantiyê avêtibûn
Qeyserên xwedê jin girtibûn bin
destên xwe
Bîryara jiyanê, wan girtibûn ser
lêvên xwe
Ku
qeyser, mirin meriyên wan
Sed
jinê ku bi hev re keyfxweşî didan
qeyser
Bi
saxî dikirin çalan
Heta
dimiriyan dinaliyan
Jiyana wan gora xwastina mêran
hatibû girêdan
Bibûn
kewreşên xwedayên ji meriyan
Koçerê jiyana beriya sed salan û ya
îro danîn hember hevdû
Çewsandina ser jinan ranêbibû
Jiyana xirab nav guhertinê de bû
Şêx û
melan cîhê qeyserên xwedê girtibûn
Îro
biryarvan û rêveberê koçeran ew bûn
Koçerê got �pêwîst e ez vê rewşê
neparêzim, qebûl nekim
Ez
nabim wekî cîranên xwe
Ez
nabim wekî dayîka xwe
Ez
nabim wekî jinmamên xwe
Ez ê
guhertinê amade bikim�
Hedî
hedî di ramanê de pêşdiket
Bêriya teyran dikir
Ku ew
didîtin xwastekên xwe wan re vedikir
Giran
giran bû biryarvan
Koçerê ne �a� ne jî �b� nasdikir
Dema
hatibû dinê
Mêrên
malê biryara jiyana wê dabûn
Nav
dergûşekê niqirkirî de bû
Wê re
mêr jî peyda kiribûn
Bo
dawet kirinê
Li
benda balixbûna wê bûn
Koçerê şermok bû
Nedikaniya bêje
�Dayîkê, bavo, apno
Ez
fistanê Cîzîrê li xwe nakim
Dest
û piyan hene nakim
Jinmam û mamê xwe re bûkintiyê nakim
Ez
mezin nebûme, tezem e, pîvok im
Ez ê
hember kevneperestiyê şer bikim
Edetên ne rojanê nav me de ne
Ez ê
wan ji holê rakim
Nû,
nû cihan û mirovatiyê fêm dikim
Pêsîra min berdin
Tama
14 salî fêm kim
Niqirkirinê qebûl nakim
Naxwazim stêrkên hêviya xwe
Bi
xemgîriyê kil bikim
Ez ê
derkevim serê Zînî
Bi
dengê bilind bang kim
Bes
e, bes e şerm nakim
Ez ê
qîzên razayî û nezan hişyar kim
Ez dê
girêkên salan wekim
Ez ê
konê xwe li serê tilikê Cudî deynim
Bo
serfîraziyê li defê bidim
Ala
rengîn li ser serê xwe bakim
Ciyê
kirasê spî de
Rexta
hêşîn li ser sîngê xwe cîh kim
Şuna
zêrên zer, fîşegên kileşê stûyê xwe
de rêz kim
Turê
şîr ji ser pişta xwe bavêjim
Kurmamê xwe hemêz nakim
Bo
şervaniyê wî jî dawet dikim
Ez
hedî hedî bi xêra têyrên azadiyê
Tarîbûna salan fêm dikim
Zendên min berdin
Jiyana girtî naparêzim, qebûl nakim
Nikanim bibim wekî niqirê
destgirtiyên din
Kî bo
jiyana min dipirsî raman û dîtina
min
Min
bi serê xwe biryara xwastinên cuda
girt
Rûkenê min re rêzanî kir
Stêrka bîst salî mêr nekir
Armanca azadiyê de can de
Loma
nav bajêr de pênc saetan bi bisporên
şer re, şer kir
Teslîm ne bû
Bedena xwe bi deste xwe mirinê re
diyarî kir
We
hemûyan wê re rêz girt
Nav
bajêr de bû navdar�
Koçerê digot �dayîkê li min bibore
Dile
xwe neêşînê
Ji
min nexeyîde
Ez ê
rastiyan bêjim
Ez
ku kurmamê xwe re bizevicim
Bi
zarok nebim, nekevim aliyekî
Hunê
bêjin �tu kêr nayî�
Ew ê
ser min re hêwiyê bînê
Ku
keçan jî bînim
Ez ê
bê qedr û qîmet bimînim
Hemû
hev re min sucdar dibînin
Kes
sedeman nakolînê
Her
ku ez qîzan bînim
Ew ê
navê min bibe
�Dêlika tirû, çi qencî li te çênabe�
Tu bi
xwe van gotinên giran dizanî, ne
biyaniyî
Navê
min nabî �jina çê�
Ew ê
dora min bi diwarê şermê were
hûnandin
Hestên neserketinê bedena min
dagirdikin
Tama
jiyanê xirab dikin
Ku ez
kuran bînim
Her
ku kur zêde bin
Ez ê
jîr bim, bibim xwedî hêz
Bi
xwe bawer, nav goman û malan de
bimeşim
Hesûdiya jinên xwedî qîz tînin,
bibînim
Gora
hejmara lawan xurt bibim
Hember cisnê xwe nedilşewat, hişk
Guneyê min bi cisnê min nayê
Ez ê
durûyek zalim bim
Wekî
mêran ser qîz û jinan zordariye
bikim
Bûkên
ku qîz anîn biçûk bibînim
Dayîkê heta beriya demêkê
Min
nedizanîya jin can didin dinê
Min
dîdit lê belê min fêm nedikir
Wekî
hatibû gotin, cisnê xwe sivik dikir
Dayîkê ez ku bizevicim
Ez ê
jî jintiya xwe hember jinan
bixebtînim
Bibim
jinkok
Yên
dora xwe biêşînim
Neheqiyê li wan bikim
Wan
re jan û êşê amade bikim
Bibim
cazû
Bo
tolê lawan mezinkim
Kuştina kurdan re amade bikim
Bi
ramanên xirab serê van tijî kim
Rêya
yekbûnê bi tovên neyartiye hêşîn
kim
Dadê
li min bibore
Ez
naxwazim bo kuştina kurmancan lawan
, xwîniyan xwedî kim
Bi
neyartiya qevmê xwe har û dîn kim
Rû
pezek û bostek erd de
Koçer
bîrên xwînê çêdikin
Em
hev re neyartiyê re jêhatînê
Ji
dagirkeran jî fihêd dikin
Bo
pirsgirêkan re çareseriyê bibînin
Dikevin nav lepên dagirkeran
Beran
û pezê çê serleşkerên qerekolan re
diyarî dikin
Em
kurmanc xwîniyê hevdûn e
Biyanî jî temaşevanên me ne
Em
çima hevdû bikujin
Çima
serleşker bikevin navbera me ?
Malbatên din, eşîrên din kî ne ?
Em
yêkin
Dayîkê ew ê şuna kurmancên bê aqil
Jinxas û mêrxasên aqil bigirin
Toreyên xirab li me dûr bimînin
Dayîkê ku min xwastina te baniya cîh
Minê
bi hestên xwe berpirsiyariya malê
bikira
Nevî
mezinkirina
Ciyê
aqil, zanabûnê bi hestên kevnêperest
perwerde kirina
Minê
mêr û eşîr berdana hev
Bo
aştiyê jî cemedaniya serê xwe li
erdê bixwistina
Dayîka min
Min
ku rewşa te biparastina
Ew ê
jiyana min jî ber anîn û mezinkirina
zarokan de
Ber
ji holê rakirina kêmasiyan de
biboriya
Nedigihîştim çilan rûyê min
diqermiçiya
Reşikên stêrkan gewr dibûn
Destên min vezenî wenda dikirin
Çermên hişk nedikeliyan û nû nedibûn
Moriyê pişta min ji baran xûz dibû
Ez
dibûm pisporê çêran
Çiyan, berx û beranan
Minê
mêrêkî serî hişk re jintî, mezinê
malê re bûktî
Hinan
re dêtî, hinan re dapîrtî
Bûkan
re xesûtî bikirana
Heta
ku bibûma xesû
Minê
nekanîba pirsan bikim, bersivan
bidim
Mêr
rexne bikim
Ew ê
neheqî li min bahatina kirin
Min
ji bûkan re rêyên neheqiyê vedikirin
Minê
tol ji wan bigirtana
Fera
bedena xwe bo hinan bidana,
bixebitandana
Dayîn
diket para min
Bo
xwe minê çi bikirana?
Îro
ez bo xwe çi dikim?
Min
ku guhdariya te bikira, ez hişyar
nedibûm
Razayî, di xewa kurdan de mabûm
Jiyana ku li te dabûn qebûl kirin
Jiyana ku te jiber kiri bû
Bi
hêviya bişirandina min jî bû***
Dayîkê li min bibore
Min
şuna te de teyrên azadiyê, xwe re
kirin mînak
Dîtinên ku bo te pîroz bûn
Bi
wan dîtinan ji zarokan re rêberî
nedi bû
Dayîkê ez nikanim bibim wekî te
Heta
demeke minê kil bikişandina navbera
bijangan
Salê
de zarokek pêyda bikirina
Dema
ku dayîka 3-4 zik zarokan bûma
Kurmamê min keçikeke ciwan ser min
re wekî hêwî baniya
Qey
minê dengê xwe derdixistana, min
dikaniya ?
Heta
sih salî ez ê bibûma xesû
Ew ê
zarok nîv birçî û nîv tazî bimana
Ez ê
bibûma paqişvana spî û kêçan
Porên
rişk ketî re dermanvan
Nav û
derveyî malê daxwaza kurmamê min
biboriya
Hêleke ve tiliyên min pînê bi şalan
ve bikirina
Hêlekê ve teşî birêsiya
Ew ê
kê qedrê min bizaniyana ?
Destên xebatkar ser şeyê heriyê
biteviziyana
Minê
jî, wekî hinan bê derman, bê tixtor
zarok banîna
Bi
paçên qirêj bipêçana
Nav
tûrê piştê de bigerandina
Zarokên min jî bê hatin, bê pêşeroj
bimana
Mêrên
malê bo zewicandina zarokan, bê
dîtina min biryar bidana
Ew ê
jî mîna min bê deng bimana
Kê
mafê hilbijartinê bida wan?
Belê
belê �dê û bav zimanê zarokên xwe ne
Xeber
dayîn ne mafe ciwana ne�
Wanê
keç berdêl bikirina
Bav
bo jinek nû, keça mezin ji min dûr
bikirina
Barê
xemê dihat ser xemê
Min
jî wekî te bo zarokên xwe nedikaniya
biryar bigirtina
Ew ê
ji min re jî bigotina
�Tu
jinî, hişbê
Tevê
karê mêran mebe�
Minê
jî mîna te toreyên ku neyartiya
jinan dikin biparastina
Xwîn
di firnikên bûk û qîzan de banîna
Heta
ku ava reş biketina çokên min
Bi
pişta xûz bûyî zarok xwedî bikirina
Li
toreyên kevnêperest xwedî derketima
Bûkan
re bigotina �cîhe xwe
Karên
xwe bizanin
Zimanê xwe zêde dirêj mekin
Hiş�
hûn zêde xeber didin�
Bi
hestên hesûdiyê çovên ji maziyê
Bidana dest lawên xwe
Bûk
bikirina nîşan
Ne
wisa ye �lêdan ji bihuştê derketiye
Tirs
nebî kî dikane pêşiya jinan bigire
Bila
bûk nejî, ji tirsan bimire�
Tu
nejiyayî
Te
dixwast bûk jî mîna te bin
Li
min bibore hûn; nifşên pêşiya me
Neyarê cisnê xwe bûn
Te ev
çand bê hemdê xwe jiber kiri bû
Wan
li şiûra te de kon vedabûn
Loma
riya min û te ji hevdû pir dûr mabû
Belê
dayîkê belê
Cisnê
mêran bo te lawê xwedê bûn
Jin
ji ber mêran bi rêz radibûn
Dayîkê gulpêriyan ku ez hişyar
nekirima
Ez ê
bin lingên xwedî maskeyên reş û kesk
de bimama
Ferqa
jiyana min û ya bûkekê nedima
Minê
jî wekî xaltîkên xwe
Bo
keçên ku evînên xwe re revîn
Biryara mirinê bidana
Minê
jî lawên xwe re bigotina we em
herimandin
�Kuro
namûsa xwe paqijkin
Herduyan bikujin, ji holê rakin�
Mafê
heskirinê nedida ciwanan
Ne
xebera min ji roja evînan
Ne
xebera min ji roja dayîkan
Ne
xebera min ji roja heştê adarê çê
dibû
Belê
belê dayîkê
Jin
gora zanîna xwe jintiya xwe
dixebitînin
Dikanin bibin qehreman û navdarên
herî mezin
Dikanin bibin xwîn rijandvan
Dikanin bibin xesûyên xirab û hesûd
Dikanin bibin qerwaş
Dayîkê bi alîkariya bêybûnên zinaran
min biryara xwe da
Ez
hember kevnêperestiyê şer dikim
Hinan
xêzik kişandibûn ser jiyana me
Ez ê
xêzikên ser welat û mirovan rakim
Histêrên janê paqij kim
Dayîkê ez ku wekî te bûma
Xeynî
pismamê xwe min mêr nas nedikirin
Dostbûn û rêhevalî pêşve nediçûn
Xeberdayîn, raman, nîqaş kirin çê
nedibûn
Minê
tenê axayê mala xwe nasbikirina
Fedekariya, bargiraniya,
berhemvaniya, zexmiya jinan
nezanîbûma
Ez ê
bê fêm bijiyama
Bi
nezaniya xwe bimama
Minê
xwe di nav biyaniyan de her biçûk
bidîtina
Paşverûyan mejiyê min dagirbikirana
Ez ê
têra xwe bi xwedê ve nifirkar bûma
Hestên min, hesyeta min bin potînên
zabitan da dima
Meriyên, cîranên minê kû çavên min
de herî mezin bûn
Ber
kozikan bahatina gulebarandin
Ji
kerba çavên min tîrêjên xwe wenda
dikirin
Berf
dibariya ser min
Dayîka min baş fêmkir
Hember bayê dagirker
Ku ez
ê bibim kona ji mû
Bo
azadiyê ez ê bibim textên şaxê
Nexeyîde, nexeyîde, nexêr
Ez ji
te xatir naxwazim
Dizanim tuyê min re bibî çeper
Loma
bê xeber derdikevim
Nav
şahiyek mezin de me
Hêla
Ciwanan ve dibezim
Hêviya xeberên serfîraziya min
bimîne
Niyazên ku ji şêx û tirban re dike
Aliyê
xêrxwaziya têyrên azadiye re jî
bişîne
�Çavên xwe veke
Bûyerên dora xwe bibîne�
Hîvxan bi bû Tekoşîn***
Zagros, metîna, zap, avaşîn,
heftanîn, botan, behdînan
Vê re
herêman perwerde bûne, pêşve çûne
Şervanên, qehremaniyê
Bi
saetan dimeşiyan
Ciyê
westanê, paldayînê serê kaniyan
Tekoşîn nebû jina ber malan
Derveyî rêzan
Serîhildan
Bi
bawerî
Çalekvan
Ne
klasîkvan
Zana
û rêber
Bi
hêrsê, bi nefretê, bi kînê rabû
Gora
edetên kurmancan
Navê
wê, ne di nav �keçên baş � de bû
Wê
guhdariya mezinên xwe nekir
Xeber
û xwastinên wan li erdê dabû
Bin
gotinên kevneperestan de nema
Ne
guhdar bû
Vekirî xwedî dîtin û bawer
Belê
ew Tekoşîn bû
Koçerê yekemîn bûyîn ne tiştekî
erzan û rehet e
Bedelê cuda bûnê pir pir zehmet e
Yê
şer kirinê zêdetir giran e
Li
ser me pir baha rûdine
Gora
bê fêman qîza çê, çalekvan bê ar e
Barê
pişta me textê, zinar e
Bedelê �pêşverûtiyê� bo te çi bû ?
Berpirsiyariya giran li ser milê we
bû
Cîran
û nasên te ji te bawer
Bi
hêviya xeberên serketina te bûn
Kurmamê te jî ji xwe fêhd dikir
Dû te
re ew jî ji ser mîndera erdê rabû
Sê-çar meh du te bû
Derket, berê xwe da Botan
Di
rêça pilingan de bû dozvan
Koçerê
Gora
kevnêşopan em �jinên ne baş �
Gora
mejî em xwedî biryar
Xwediyên hesyeta xwe
Em
cuda
Ne
milkê hinan
Xwediyê xwe û welat
Xwedî
raman, bi xwe bawer, ser piyan
Bindestan re parêzvan
Me
xwe, bi dîtinên xwe dan qebûl kirin
Em
derveyî toran bûn
Yên
serketî em in
Yên
ku me re digotin �jinên bêşerm û ar
�
Îro
qîzên wan şopa te de diherin
Kilamên netewî dizanin
Tekoşînê, delala zinaran
Belgazera kendi, doravan****
Tu
mînakî
Du te
re li nav bajêr çend şervan derketin
?
Ya
rastî ez jî hêjmarê nizanim
Diya
te min re xeber şandiye
Gotiye� bila dile xwe honik bike
Qîza
min ji min dûr kir
Bi
dîtinên biyanî rêya
Serî
rakirinê wê re vekir
Beriya çend mehan çûm Cizîrê
Kirasên bûkintiyê min bi destê xwe
bijart
Stand, wê re çêkir
Qîza
min bazda çû
Lixwe nekir
Çi
bikim qedera xwedê ye
Xwedê
qismet nekir
Ji
kerbê, ji tirsa xebera mirinê
Agirê
Araratê dilê min de cîh çêkir
Pezkûviya Zagrosan tu armancê de
serketî
Nav
bajêr de behsa te tê kirin
Navê
te tê gotin
Koçera Didêran tu egîtî
Yên
ku hember xwastekên te bûn
Îro
bi rêz behsa navê te dikin
Bav û
dayîkan şervanan, nav gel de xwedî
hesyetin
Mêvantiyê de goşê mezin bo malbatên
we rast dikin
Xezala behdînan
Îro
kovara jinan pel û pel vedikim
dixwînim
Nav
miriyan de navê te jî dibînim
Nikanim xwe bigirim, ez bê deng
dimînim
Dibêm
xwezî min ew pel venekirina
Xebera ku ez kuştim nedîtana
Jana
te ez êşandim
Tekoşînê xwe re wekî dayîk dibînim
Koçera du kezî te ku rext giredan
Dêrsim yek salî bû
Naha
pirsa te ji min dike
Dibê
�dayîkê, behsa Tekoşînê ji min re
bike�
Dixwaze te bi her alî ve nasbike
Lewz
di gewriya min de dixetimîn
Nikanim te bînim ziman
Baza
Avaşînê ez bi bawer bûm
Jiyana zor û zehmet ji te ne dûr bû
Te
xwast ku hevalê xwe xilaskî
Loma
canê te ji te xatir xwast
Li
hespa qir siwar bû
Çûkreşika Heftanînê
Azadî
wekî tilsimek jîr bû
Bedena me de şûngir bû
Ne we
ji me
Ne jî
me ji we dev berda
Cem
me xwedî xatir bû
Nizanim te zêdetir bêriya çi kiri bû
Bajar
ji te pir dûr ma bû
Diya
te her ku nimêj dikir
Te re
niyazkar bû
Şixulê te yê nav bajêr hinê din
girtibûn ser milên xwe
Ciwan
şixulkar bûn
Bilbila Zapê
Diya
te min re digot �Nav me koçeran de
nayê qebûl kirin
Suretên jinan nayên kişandin
Nayên
wênekirin
Xatirê xwedê suretê qîzên min
nekişîne
Îro
dilorîne, digirî
Dibê
�suretek keça min tune ku
Ez
bidim ser sîngê xwe
Şewata dilê xwe sivik bikim
Ez ê
kezî kurê, valabûna wê bi çi tîjî
kim?�
Zerdeloka deşta Sêrtê min nekaniya
xebera reş bibêm
Nav
merî û nasan de bilavbikim
Ez ji
çokan ketim
Wê
carê bi rastî te xatir xwast
Dizanim te bi dil, birîndar parast
Koçera çanda netewa serbixwe
Wekî
te dizaniya
Dagirkeran nav me de destên qirêj
peyda kiribûn
Dema
hin eşîr qirdikirin
Eşîrên ne ji hevdû dilxweş
Li
wan dinêriyan
Şahidî dikirin
Gora
wan ew eşîr ji hal diketin, jar
dibûn
Neyarê neyarên wan
Dostê
wan bûn
Bê
fêman digotin �aqûbet li serê yên
din, çiqas xweş e, xweşik�
Bi
nezanîkî mezin
Bi
mejiyê vala dikeniyan
Digotin qey war û milkên bê xwedî
Dimîne ji wan re
Nedizaniyan hemû hev re ga û berxên
ber kêrê bûn
Xew
de bûn, hişyar nedibûn
Bargirana Metîna
Sebebê şer wendakirina kalik û
dapîrên me
Ne
şervaniya dagirkeran, şêlanvaniya
wan bû
Ne
teknîkên şer bûn
Ne jî
ji şer dev berdayîna hin bê ziravan
bû
Giyana jar, wendakirî, bê hêvî
Yek
nebûna netewî
Netewa me hêdî hêdî ber textê ketinê
ve kişandibû
Mezinên me tama jarê, tam kiribûn
Kefenên reş xwe re amade kiribûn
Zarokên xwe re, me re ne standkar,
dêyndar bûn
Hêvî
hatibûn pelixandin
Welat
hatibû qelişandin
Hesûdiya mezinên kurdan
Li
hev qarîna begên qure
Xwasteka serîbûna nezanan
Hev
nexwastinê biyaniyan re derî
vekiribûn
Kurdan hevdû birîn, têkçûn
Me
hevdû bi bin xist
Dagirker bilind kir, jor ve derxist
Hevdû nekişandinê, hesûdiyê em
kirin vî halî
Em
zarokên ku mejî û bedenên wan dîl
hatibûn girtin
Em
neviyên bedenên qelişî
Em
pêmayiyên kesên ku bi xelatan
hatibûn xapandin
Me
jan û êşa kal û pîran
Nav
tixûbên serên xwe de her roj nû kir
Nifşên sêyemîn yekîtiya netewî pêk
anî
Rihên
serfîraz amadekir
Kewgozela Cudî
Îro
qinarbazên me ji tirsê dilerizin
Lerzandinê, xwûdanê, xwe ve berdanê
û vereşandinê cîh guherand
We
xwîniyên me re riya revê vekir
Zarokên heft salî jî bi tilîliyan
bersiv van in
Bi
destên qûç hemêzkirî, hember mirinê
ve terin
Koçerê em gervan bûn
Em li
xwe digeriyan
Koçer, gundî û bajarîyên me
Li
hevdû biyanî diman
Pepûka Girê Xirmo
Xwastina mina herî mezin ew e
Ku ez
te bikanim binivîsînim
Dixwazim te bînim ser ziman
Te bi
şermokatiya te
Te bi
lerzandina te
Te bi
mîlîtaniya te
Te bi
êrîşvaniya te
Te
şervantiya te
Te bi
guhertinên te
Te bi
jîrbûna te
Te bi
fedekariya te
Te bi
evînên te
Te bi
mînak bûna rêhevaltiyê
Dixwazim moriyên li lewzên bo te,
bigihêjînim hevdû
Li
girê Xirmo bayê payîzê çavên li
reşiya ezman maçîkir
Axa
gewr te re singê xwe vekir
Koçera min dixvazim te hemêz kim
Bi
rêz, bi evîniya herî mezin, eniya
sor û spî de maçîkim
Destên pîroz bidim ser singa xwe
Te ji
herdê sar rakim
Delala ber dilan
Neyarên der û mal ve
Têyran, pilingan, şêran hesûdiya
te dikirin
Hember jîrbûna, pêşketina te
dibeecîn
Keça
koz û guman
Şîlana serê Gabar û Besta
Şikeftên çiyayê Spî û Qendilê bê
mêvan û bê silav man
Gula
kûvî, mizgîna raperînê
Melhema derd û kulan
Kes
xeber nede jî
Civat
bê deng bimînê jî
Dîrok
bê deng namînê
Xeber
dide, dinivîsînê
Ew ê
dîroka vê sedsalê were nivîsandin
Hin
navan bidin serborînên me
Dilên
ji polan, pêwîst e nivîskaran re
Hemû
derî û mijaran vekin
Pezkûviya girê nîskê
Em
hatin guhertin, civat hatî guhertin
Botî
dibêjin
�Şixul çekê, mile xwe ke
Roja
ku tu bivê
Li
ber xwe ve ke
Heban
ji keran çê nabin,
Jin
diçin xwînê, xwîn betal dibin
Yê ku
bi jina xwe nikane ne tu mêr e
Bi
lavlavê mirov jina xwe nake der
Du
dayîk hev re berxa ner xwedî dikin
Jin
qesre, mêr girtî ye
Mêr
çem e, jin gol e
Dera
jinan xira nekiriye, hin ava ye
Bi
xweziyan destê mêran nagihêje
kezîyan�
Îro
lewma bi sedan qîz bo rext giredanê
radibin
Tabûrên jinan çêdibin
Neyarên azadiyê hember êrîşan nexweş
dibin
Belê,
jinên zana pêşiya mirina netewî
digirin
Hem
welatiyan kom dikin
Pir
dûr ve rewşê şîrove dikin, bi xwe
bawêr şer dikin
Ne
mêr, ne jî rêxistinên mêranî
Ne jî
ramanên dagirkerî, nikanin
Nikanin me pêşve bixînin û biyekbûn
bikin
Qeremixa sor
Hember pêşveketina jinan
Mêrên nezan dev vekirî man
Ew bi
xwastinê ne dibûn maf dar
Te
gelek baş fêmkiri bû
Tiştên netewî dîrok, hemû bi hestên,
dîtnên mêranî
Dihatin nivîsandin
Sirûşta netewî �Ey Reqîb�
Mînaka herî mezin
Bo
xilasbûnê, behsa mêrê Kurd dikin
Şervaniya, jîrtiya jinan qebûl
nakin
Ew ê
jin bi zanabûna xwe
Kemasiyan, xelatiyan ji holê rakin
Sipîndara çolan
Dayîka te her dem digot
�Hîvxana min
Bi
hesreta te me
Guhdara nûçan im
Hêvîdara têyran im
Ez
dibêm qey ez ê car caran te bibînim
Bi
destên westî te bixemilînim
Guliyên bi qirêj, bi xwûdan
Bişom, bihûnim, bên kim
Kêmasiyên keça xwe pêk bînim
Bi
dil, bi destê xwe rêkim�
Koçera çalekvan diya te xebera
mirina te girt
Xwe
re fistanê reş dagirt
Dilorîne, dilorîne
Bi
pêtên jana agir distêrîne
�Kezeb, kezeb
Bi
tirsa xebera reş
Çavên
min li riyan bûn
Min
xewn didîtin
Bi
dengê te hişyar dibûm
Xewnên xirab pêsîra min ber nedidan
Diketim riyan
Min
te re derman, gore û sol dianî
Kirasên te dîwêr de dardakirî hêviya
te man
Kezeb, kezeb, kezeb
Min
digot ez ê birû û bijangên keça xwe
çêkim
Destên çek girtî hinekim
Ez ê
tirba kevoka xwe li girê Xirmo vekim
Axê
bi neynûkên xwe bikolim
Erdê
çalkim
Egala
xwe li ber deviyan vekim
Tilî,
gulî û bedena qelişî bigêhêjînim
hevdû
Bi
histêrên xwe bişom
Ji
xwînê paqij kim
Gora
xwestina xwe binerd kim
Xwîna
ku pijiqiye ser dar û beran
bimalisim
Li
ser û çavên xwe re bikim
Xweliyê li serê xwe bikim
Ez
çiqas bêbextim
Kezeb�.naxazim rastiyê fêm kim
Tirba
keça min li ku ye ?
Min
re rastiyê bêjin
Ez ê
serî lêdim
Xwe
re wê derxînim
Bawer
nakim meyîtê belavbûyî bibînim
Li
ser hevxistinê meh borînê
Pêncê
tirmeha nod û heştan
Tu bê
giyan mayî
Eza
kezî kurê nû dibihîzim
Jan û
xemgîniya, bê hal mayîna
Bavê
te dibînim
Kesên
ku dibên mêr nagirîn
Bi
rastî êşên wan nabînin
Ji
ber xwe ve xeber didin
Xeyalan dibînin
Kezeb, kezeb
Li
hesreta te bûm
Guhdarê nûçan bûm
Hêviya têyran bûm
Min
digot qey ez ê carek din te bibînim
Heta
ber ava Botan te biborînim
Kezeb, kezeb, kezeb
Me re
ne zarok, ne jî heyî ma
Hun
him bûn şervan
Him
jî bi salan girtîgehan de man
Halê
me tune ku em herin serdana wan
Xwediyê keriyan
Mala
20 zarokan
Nav
tunebûnê de, feqîriye de
Di
bêdengiyê de man�
Tekoşîn îro sal vegera mirina te ye
Girê
Xirmo, kaniya mîran nav bê dengiyê
de maye
Par
vê demê
Roja
havînê bi dermanên kuştinê
Kiribûn tarî û gewr
Li
mezra Botan, geliyê mîran mabû bê
tav
Tekoşîna Didêran serleşkera sed kesî
bû
Bi
pêşketina xwe
Bi
rastî û duristiya xwe
Nav
artêşe de, nav eşîran de xwedî nav
bû
Koçerê loma şuna candana te
Koçer
û gundiyan re pîroz bû
Helwesta Koçerê
Dagirkeran re bersîv bû
Li
Botan raman anîna ser ziman
Weşan, navdan qedexe bû
Loma
Koçer hedî, hedî ji ser mînderê rabû
Tevli
artêşê bû
Bi
şervaniya heft salan deng da
Keça
bindest re mînakek gelek baş bû
http://www.pen-kurd.org/
|
Rupel
|
